از علماى هر دو فرقه بشرح آن پرداخته‌اند از جملهء علماى ما سيّد ابو الرّضا فضل اللَّه حسنى راوندى و قطب الدّين ابو الحسن سعيد بن هبة اللَّه راوندى و جمال الدّين ابو الفتوح حسين بن علىّ رازى و غير ايشان به اين امر پرداخته‌اند ، امّا از علماى عامّه بيشتر از علماى ما به آن توجه شده و گروه بيشترى از ايشان بشرح آن عطف عنان كرده‌اند و خطيب بغدادى در تاريخ بغداد از او روايت نموده است . استاد ما محدّث نورى ( ره ) در مستدرك الوسائل گفته : از توجّه علماى شيعه و اعتماد و اعتناى بسيار ايشان بر اين كتاب ميتوان استشمام كرد كه وى شيعى بوده است زيرا اين قبيل توجّه فوق العادّه از ايشان در امور مذهبىشان بكتب غير خود معهود نيست چنان كه بر آشنا بروش ايشان پوشيده نيست ( آنگاه قراين ديگرى نيز براى اثبات مدّعاى خود ياد كرده تا آنكه گفته است : ) و از جملهء قراين اين امر آنست كه معظم آنچه در آن كتاب نقل شده است از اخبار ؛ در اصول اصحاب ما و كتب ايشان نقل شده است چنان كه علّامهء مجلسى ( ره ) در بحار به آن اشاره كرده ، و در باقى آنچه در آنست امر منكر و مستغربى ديده نميشود و ما در ميان كتب عامّه نظيرى و مشابهى به آن نيافتيم . نگارنده گويد : از جملهء امورى كه بر تشيّع وى دلالت مىكند آنست كه وى دولت عبيديّه را يعنى فاطميان مصر را خدمت ميكرده و كتابت براى وزير ابو القاسم علىّ بن احمد مينموده است كه وى وزير الظّاهر لا عزاز دين اللَّه بوده و الظّاهر مذكور يكى از خلفاى فاطمىّ در مصر بوده است كه مذهب تشيّع را در كشور مصر رواج داده‌اند ( طالب ترجمهء وى مراجعه كند بلفظ عبيديّه از همين كتاب الكنى و الالقاب زيرا كه در آنجا اين مطلب را نوشته‌ايم ) و قاضى قضاعى در مصر بسال 454 كه به حساب ابجد منطبق با حروف لفظ « تند » مىشود در گذشته است » . نگارنده گويد : امر مهمّى كه ذكر آن را در اينجا ضرور ميدانم آنست كه تنبيه شود بر امرى كه محدّث نورى - رضوان اللَّه عليه - و تلميذ او محدّث قمّى ( ره ) به آن اشاره نفرموده‌اند و گويا اصلا متوجّه به آن نبوده‌اند تا اشاره فرمايند و آن اينست كه :